„Lena nie odpowiada już przy tablicy”
Lęk społeczny, mechanizm unikania i zachowania zabezpieczające. Kiedy dostosowanie rzeczywiście pomaga uczennicy funkcjonować, a kiedy zaczyna utrwalać unikanie?
Jak rozpoznać zmianę w funkcjonowaniu ucznia, przeprowadzić pierwszą interwencję i właściwie ocenić, kiedy potrzebna jest dalsza pomoc?
Specjalistyczny warsztat dla psychologów szkolnych, pedagogów i pedagogów specjalnych pracujących z młodzieżą z obniżonym nastrojem, nasilonym lękiem, zachowaniami unikowymi i innymi objawami kryzysu psychicznego.
„Diagnoza Młodzieży 2026” pokazuje skalę problemu:
W przeliczeniu na klasę liczącą 30 uczniów:
uczniów szkół ponadpodstawowych wykazuje objawy depresyjne (40%)
nastolatków doświadcza chronicznego stresu i przemęczenia (60%)
młodych osób w wieku 10-19 lat ma skrajnie niską samoocenę (46%)
nastolatków w wieku 13-17 lat dokonało samouszkodzenia w ciągu ostatniego roku (17%)
Dane przywołane w raporcie „Diagnoza Młodzieży 2026”, przygotowanym na zlecenie Ministerstwa Edukacji Narodowej.
Depresja i lęk u nastolatków często nie mają podręcznikowego obrazu. Drażliwość, wycofanie, perfekcjonizm, objawy somatyczne, absencja czy nagłe pogorszenie funkcjonowania mogą być pierwszym sygnałem problemu, który wymaga od specjalisty czegoś więcej niż rozpoznania objawu.
Kluczowa staje się decyzja - co mogę zrobić podczas pierwszego kontaktu z uczniem, co powinienem dalej monitorować, a kiedy potrzebna jest pomoc psychoterapeutyczna, psychiatryczna lub pilna interwencja?
Lęk społeczny, mechanizm unikania i zachowania zabezpieczające. Kiedy dostosowanie rzeczywiście pomaga uczennicy funkcjonować, a kiedy zaczyna utrwalać unikanie?
Obniżony nastrój, zaburzony rytm dobowy, rezygnacja z aktywności i nocne scrollowanie. Jak rozpoznać błędne koło, w którym telefon nie jest prostą „przyczyną problemu”, ale staje się elementem mechanizmu podtrzymującego trudności?
Komunikat rezygnacyjny, który wymaga pogłębienia rozmowy. Jak zapytać wprost o myśli samobójcze, czego nie obiecywać uczniowi, jak ocenić bezpieczeństwo i zdecydować o dalszym postępowaniu?
trafniej rozpoznawać depresję i lęk również wtedy, gdy nie mają typowego obrazu i przejawiają się m.in. unikaniem, perfekcjonizmem, objawami somatycznymi, drażliwością czy wycofaniem,
mieć uporządkowany schemat pierwszej rozmowy z uczniem, także wtedy, gdy odpowiada „nie wiem”, minimalizuje trudności lub nie chce przyjąć pomocy,
umiejętnie i szybko dobierać krótką interwencję do problemu, który widzisz w gabinecie, zamiast kończyć rozmowę na ogólnych zaleceniach,
rozpoznawać komunikaty wymagające pogłębienia oceny bezpieczeństwa i potrafić zapytać wprost o myśli samobójcze,
wiedzieć, kiedy możliwe jest dalsze wsparcie w szkole, a kiedy potrzebna jest pomoc psychoterapeutyczna, psychiatryczna lub pilna interwencja.
Ze względu na zakres merytoryczny szkolenie polecamy w szczególności specjalistom:
W szkole
Poza szkołą
Jak różnicować przejściową reakcję na trudną sytuację, obniżony nastrój i obraz wymagający pogłębionej konsultacji? Uporządkujemy informacje, które mają największe znaczenie w pierwszej ocenie: czas trwania objawów, ich nasilenie, zmianę względem wcześniejszego funkcjonowania oraz wpływ na codzienne życie ucznia.
Drażliwość, anhedonia, spadek aktywności, wycofanie z relacji, absencja, pogorszenie wyników i rezygnacja z rzeczy, które wcześniej były dla ucznia ważne. Jak nie pomylić zmiany funkcjonowania z „brakiem motywacji”, buntem czy przejściowym kryzysem?
Zachowania unikowe, perfekcjonizm, nadmierna potrzeba kontroli i upewniania się, objawy somatyczne oraz wycofanie społeczne. Jak rozpoznawać mechanizm, kiedy uczeń sam nie nazywa swojego doświadczenia lękiem?
Na konkretnych przykładach prześledzimy pętle: lęk → unikanie → zaległości → poczucie porażki → silniejszy lęk oraz obniżony nastrój → rezygnacja z aktywności → izolacja → dalszy spadek nastroju.
Sposób otwierania kontaktu z uczniem, u którego zmianę funkcjonowania zauważył nauczyciel, rodzic albo sam psycholog czy pedagog.
Pytania, które pozwalają przejść od ogólnej deklaracji do konkretów dotyczących snu, relacji, szkoły, aktywności, napięcia i zmian obserwowanych w ostatnich tygodniach.
Komunikaty podtrzymujące kontakt oraz reakcje, które mogą go szybko zamknąć: nadmierne uspokajanie, bagatelizowanie, natychmiastowe udzielanie rad czy próby szybkiego „naprawienia” sytuacji.
Co można pozostawić między specjalistą a uczniem, a kiedy bezpieczeństwo wymaga włączenia rodzica, opiekuna lub innych osób? Jak rozmawiać o tym od początku, żeby nie składać uczniowi obietnicy, której później nie będzie można dotrzymać?
Wybrane elementy Dialogu Motywującego: pytania otwarte, odzwierciedlenia i wzmacnianie języka zmiany, by móc rozmawiać z nastolatkiem, który mówi: „nie potrzebuję terapii”, „to i tak nic nie zmieni” albo „nie chcę nigdzie iść”.
Zamiast ograniczać rozmowę do czasu ekranowego, będziemy pytać o funkcję telefonu: co dzieje się przed rozpoczęciem scrollowania, jak uczeń czuje się później, czego boi się przegapić, jak wyglądają relacje online i jaki wpływ aktywność cyfrowa ma na sen, samoocenę oraz codzienne funkcjonowanie.
Model ABC w pracy z nastolatkiem - jak oddzielić sytuację od jej interpretacji i wspólnie z uczniem zobaczyć związek między automatyczną myślą, emocją i późniejszym zachowaniem.
Pracujemy na komunikatach znanych ze szkoły: „wszyscy będą się ze mnie śmiać”, „jeśli dostanę trójkę, wszystko zawaliłem”, „na pewno sobie nie poradzę”.
Jak rozpoznawać katastrofizację, myślenie czarno-białe i nadmierną koncentrację na ocenie innych, bez wchodzenia w przekonywanie ucznia, że „na pewno będzie dobrze”?
Kiedy czasowe dostosowanie pozwala uczniowi utrzymać funkcjonowanie, a kiedy kolejne wycofywanie go z sytuacji wywołujących lęk zaczyna utrwalać problem?
Case study: „Ela nie odpowiada już przy tablicy” - od rozpoznania mechanizmu lękowego, przez pracę z automatyczną myślą, po decyzję o tym, jakiego wsparcia uczeń potrzebuje w szkole.
Elementy aktywizacji behawioralnej w krótkiej interwencji wspierającej - jak przejść od „nic mi się nie chce” do jednego działania możliwego do wykonania przy aktualnym poziomie energii ucznia?
Jak planować małe aktywności zwiększające kontakt z relacjami, poczuciem sprawstwa i tym, co wcześniej było dla nastolatka ważne, bez tworzenia kolejnej listy zadań, której nie zrealizuje?
Pełne case study: „Zosia jest online do 3:00” - obniżony nastrój → scrollowanie jako sposób odcinania się od napięcia → zaburzony sen → absencja → zaległości → dalsze pogorszenie funkcjonowania. Na przykładzie Zosi uczestnicy przejdą od rozpoznania błędnego koła do zaplanowania jednego realnego kroku, który nie sprowadza się do komunikatu „przestań siedzieć na telefonie”.
Grounding jako krótkie narzędzie stabilizacji - co można zrobić, kiedy uczeń przychodzi do gabinetu w bardzo wysokim pobudzeniu, ma trudność z koncentracją lub opisuje poczucie utraty kontroli?
Jak pomóc uczniowi odzyskać kontakt z otoczeniem, zanim przejdziemy do rozmowy o przyczynach napięcia?
Czego nie robić w szczycie pobudzenia?
Praca na schemacie: nasilenie objawów → czas trwania → zmiana funkcjonowania → bezpieczeństwo.
Kiedy „mam już wszystkiego dość”, „nie ma sensu” albo „wszyscy mieliby beze mnie spokój” wymagają pogłębienia rozmowy?
Jak formułować pytania o myśli o śmierci, zamiary i aktualne bezpieczeństwo bez eufemizmów i unikania tematu?
Samouszkodzenie nie oznacza automatycznie próby samobójczej - jak pytać o funkcję zachowania, intencję oraz bezpieczeństwo, żeby nie bagatelizować sytuacji i jednocześnie nie wyciągać pochopnych wniosków?
Co zmienia się w granicach poufności w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia?
Jakie informacje powinien zawierać, z kim należy go ustalić i dlaczego nie powinien być mylony z prostym „kontraktem na życie”?
Kiedy wystarczy wsparcie i monitoring w szkole, kiedy potrzebna jest pomoc psychologiczna lub psychoterapeutyczna, kiedy konsultacja psychiatryczna, a kiedy należy uruchomić pilną interwencję?
Jak mówić o konkretnych zmianach w funkcjonowaniu, poziomie niepokoju i rekomendowanym dalszym postępowaniu, zamiast pozostawiać rodzica z ogólnym „proszę obserwować dziecko”?
Case study: „Kuba mówi, że wszystkim byłoby bez niego łatwiej” - przejście od pierwszego komunikatu rezygnacyjnego do decyzji o dalszym postępowaniu i przygotowania planu bezpieczeństwa.
Nie musisz za każdym razem budować rozmowy od zera. Wiesz, jakie informacje zebrać, co pogłębić i na jakiej podstawie zdecydować o kolejnym kroku.
Absencja, perfekcjonizm, bóle brzucha, wycofanie czy pogorszenie wyników nie są dla Ciebie pojedynczymi sygnałami. Potrafisz osadzić je w szerszym obrazie i ocenić możliwy mechanizm trudności.
Wychodzisz nie tylko z wiedzą o depresji i lęku, ale również z przećwiczonym sposobem pracy podczas krótkiego kontaktu z uczniem.
Wiesz, których komunikatów nie wolno pozostawić bez pogłębienia, jak rozmawiać o bezpieczeństwie i kiedy konieczne jest włączenie kolejnego poziomu pomocy.
Łatwiej podejmujesz decyzję, co może pozostać w zakresie wsparcia szkolnego, a kiedy potrzebna jest psychoterapia, konsultacja psychiatryczna lub pilna pomoc.
Uczestnicy otrzymają materiały odpowiadające czterem etapom pracy omawianym podczas warsztatu:
Notka biograficzna i zdjęcie prowadzącego zostaną uzupełnione.
Najniższa cena z ostatnich 30 dni: 600 zł
Cena obowiązuje do 30 listopada, potem 700 zł
Co zyskujesz? Wiedzę i praktyczne rozwiązania, które możesz wykorzystać w swojej pracy.
Zapisz się · BASICNajniższa cena z ostatnich 30 dni: 700 zł
Cena obowiązuje do 30 listopada, potem 800 zł
Co zyskujesz? Wiedzę, praktyczne rozwiązania i możliwość ich utrwalenia dzięki dostępowi do nagrania przez 14 dni.
Zapisz się · KOMFORTNajniższa cena z ostatnich 30 dni: 900 zł
Cena obowiązuje do 30 listopada, potem 1000 zł
Co zyskujesz? Wiedzę, praktyczne rozwiązania i wsparcie PREMIUM: dodatkowe gotowe narzędzia, materiały i rozwiązania, które możesz wdrożyć od razu w swojej pracy.
Zapisz się · PREMIUMCena brutto jest równa cenie netto. Kwota zwolniona z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.